Δευτέρα, 3 Μαΐου 2021

Εμείς με τον Λάζαρο καταλαβαινόμαστε. Έχουμε πάει στον Άδη και έχουμε γυρίσει και αυτό φαίνεται στα μάτια μας

Κανείς δεν ξέρει παρά μόνο ο Κύριος, από ποιόν τάφο θα αναστηθούμε την κάθε φορά
Λάμπρος Καλαρρύτης
Ακόμα και στην Ατλαντίδα έχουμε υγρό τάφο.
Εκεί πήραμε τα τρόπαια που στήσαμε μαζί μας στον βυθό, αλλά δεν έχει σημασία, τα κρατάμε ακόμα στην Άβυσσο. Τα τρόπαια είναι για πάντα. Μπορεί κάποια στιγμή να αναδυθούν σε κάποια ανάσταση μαζί με εκπλήξεις


σχόλιο Γ.Θ : Πιο επικό δεν γίνεται... Να ζήσεις, Λάμπρο. Έγραψες ιστορία...

2 σχόλια:

  1. !!!!!!!!! ΑΨΟΓΟΣ !!!!!!
    Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ,ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΝΑΣΤΗΘΕΙ !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χριστός Ανέστη! Τί νά γράψει κανείς, τί νά πρωτονοιώσει, τί νά σκεφτεί καί πώς νά κλάψει μετά από αυτά τά λόγια καρδιάς καί αιωνιότητας;
    Μόνο ταπεινά νά γονατίσει μπορεί καί ακουμπώντας τό μέτωπο στό τιμημένο καί άγιο ελληνικό χώμα, νά αφουγκραστεί τούς κτύπους τής μεγάλης, πονεμένης, αδικημένης και τόσο προδομένης καρδιάς τού Χριστιανικού Ελληνισμού πού υποφέροντας οικτρά, περιμένει τήν επόμενη, αγιασμένη Ανάστασή του.
    Άμποτες να μάς αξιώσει ο Αναστάς Κύριος τής καρδιάς μας, να το ζήσουμε όλοι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα θυμάσαι τα αδέρφια σου;

Έχουμε να γράψουμε ιστορία ακόμη...