Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

Παράκλησις Παναγίας Παραμυθίας

Panagia Paramythia, me argiro kalima
Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθ’ ό το Θεός Κύριος και το εξής:
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν, εν μετανοία κράζοντες εκ βάθους ψυχής. Δέσποινα βοήθησον, εφ’ ημίν σπλαγχνισθείσα.
σπεύσον απολλύμεθα, υπό πλήθους πταισμάτων. μη αποστρέψης σους δούλους κενούς. σε γαρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα.
Δόξα.
Της ποίμνης κυκλωθείσης υπό των πολεμίων, και των διωκτών υλακτούντων κατά των σων προβάτων, προσείπας τω δούλω σου Αγνή, καθ’ ύπαρ φωνήσασα αυτώ. δια τούτο και χορείαι των μοναστών, σοι κράζουσι Θεοτόκε. Δόξα τη αντιλήψει σου Σεμνή, δόξα τη προστασία σου, δόξα Παραμυθία, σοί μόνη Πανύμνητε.
Και νύν.
Ου σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. ει μη γαρ συ προϊστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου. σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών.
Ο Ν’ ψαλμός και ο κανών ου η ακροστιχίς.
Ωδή α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Πανύμνητε Δέσποινα Μαριάμ, παράσχου μοι χάριν, όπως στέψω χρεωστικώς,
ασμάτων τοις άνθεσιν εικόνα,
της σης μορφής, Παραμυθία μου.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Κυρία του Άθωνος κραταιά,
προστάτις και σκέπη, εξαιρέτως δε της Μονής,
Μεγίστης κλεινής Βατοπαιδίου,
τους παροικούντας εν ταύτη περίσωζε.

Δόξα.
Ως πάλαι την ποίμνην σου θαυμαστώς, ώ Παραμυθία, διασώσασα εκ ληστών, και νυν ωσαύτως δονουμένους, τη μεσιτεία σου λύτρωσαι Δέσποινα.
Και νυν.
Εκ νόσων σκανδάλων και πειρασμών, περικυκλωθέντες, τη εικόνι σου ως εικός,
προσπίπτομεν Δέσποινα βοώντες,
Παραμυθία απάλλαξον τάχιστα.

Ωδή γ’. Ουρανίας αψίδος.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Βουληθείς ο Υιός σου, Θεοχαρίτωτε Δέσποινα,
βίον μοναστών αμελούντων, τούτου προστάγματα,
επανορθώσασθαι, δεινών βαρβάρων τα στίφη,
κατά της Μεγίστης σου Μονής απέστειλε.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Διά τούτο Παρθένε, συ απωθήσασα όλεθρον, πάση μητρική παρρησία, χρωμένη έσπευσας. ει και ο Κύριος, αυτού την χείρα εκτείνας, σοις αχράντοις χείλεσι, πάλιν εβόησας.
Δόξα.
Παύσον Μήτερ φωνούσα, ο σος Υιός έλεγεν. αλλά συ Παρθένε και πάλιν, τρίτον εφώνησας,
παραμυθήσασα, πάσαν την Ποίμνην σου Κόρη.
Όθεν πάντες κράζομεν, Δέσποινα, χαίρε σοι.

Και νυν.
Σύ υπάρχεις Παρθένε, πάντων ημών στήριγμα,
σκέπη και προστάτις και ρύστις, πάσης κακώσεως,
και πρέσβυς άριστος, προς τον Υιόν και Θεόν σου,
φύλαξ και υπέρμαχος Βατοπαιδίου Μονής.
Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε,
ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν,
ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν.

Επίβλεψον, εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν,
και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.

Αίτησις και το Κάθισμα Ήχος β’.
Τα άνω ζητών.
Πρεσβεία θερμή και τείχος απροσμάχητον, ελέους πηγή, ημών τε παραμύθιον, εκτενώς βοώμεν σοι. Θεοτόκε Δέσποινα πρόφθασον, και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, η μόνη προστάτις του ποιμνίου σου.
Ωδή δ’. Εισακήκοα Κύριε.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Ανεδείχθη Πανάχραντε,
ο Ναός σου ούτος της θείας Χάριτος,
οικητήριον κοσμούμενος,
της σεπτής εικόνος εκτυπώματι.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Μοναστών και μιγάδων τε
πάντων τα συστήματα σοι κραυγάζουσι.
Παραμύθησον Μητράνανδρε,
πειρασμών παντοίων τους οικέτας σου.

Δόξα.
Της Μονής σου οι τρόφιμοι,
χαίροντες σκιρτώντες και αγαλλόμενοι,
καθ’ εκάστην την εικόνα σου,
χάριτος πληρούνται, ασπαζόμενοι.

Και νυν.
Βατοπαίδιον γάννυται,
συγκαλούν του Όρους άπαν το σύστημα,
όπως ίδη της εικόνος σου,
την μορφήν στραφείσαν και φωνήσασαν.

Ωδή ε’. Φώτισον ημάς.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Στάμνον Κιβωτόν,
Ράβδον Πλάκα, θείαν Τράπεζαν,
Όρος, Βάτον ακατάφλεκτον,
σε Προφήται Κόρη προκατήγγειλαν.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Όρος Δανιήλ
αλατόμητον κατείδε σε.
άλλος πάλιν πόκον ένδροσον.
έτερος χρυσήν λυχνίαν Πάναγνε.

Δόξα.
Λύονται εν σοι, νόμοι φύσεως Πανάχραντε, μόνη τίκτεις Βρέφος άσπορον, Λόγον του Πατρός τον ενυπόστατον.
Και νυν.
Σώμα και ψυχήν, και διάνοιαν εμόλυνα, ο ανάξιος ικέτης σου. όθεν σοι κραυγάζω. Κόρη σώσον με.
Ωδή στ’. Την δέησιν εκχεώ.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Πρεσβείαις σου Μαριάμ, εγκαίνισον τοις εγκάτοις μου,
προς σον Υιόν και Θεόν, Πνεύμα το Πανάγιον.
πάθος δε ολέθριον της αναισθησίας,
αποδίωξον Πανάχραντε.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Της ταπεινώσεως εί, Παραμυθία το σύμβολον.
προσπίπτοντες ουν ημείς, τη σεπτή εικόνο σου,
ταπείνωσιν Δέσποινα δια σου αιτούμεν,
ταις προς Κύριον πρεσβείαις σου.

Δόξα.
Το Όρος το θαυμαστόν, Παραμυθία του Άθωνος, κατέχον την σην σεπτήν, εικόνα σεμνύνεται, και την παναγίαν σου, Παναγία, Ζώνην, των εχθρών φυγαδευτήριον.
Και νυν.
Λοιμού, λιμού και σεισμού, πυρός μαχαίρας και κλύδωνος, χαλάζης και πειρασμού, και παντός νοσήματος,
ρύσαι υπεράγαθε, Παναγία Κόρη,
την σην Ποίμνην ικετεύομεν.

Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, ως μόνη των σων η Παραμυθία.
Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν.
Αίτησις και το Κοντάκιον. Ήχος β’. Προστασία των Χριστιανών.
Προστασία των Χριστιανών ακαταίσχυντε, μεσιτεία προς τον Ποιητήν αμετάθετε, μη παρίδης αμαρτωλών δεήσεων φωνάς. αλλά πρόφθασον ως αγαθή, εις την βοήθειαν ημών, των πιστώς κραυγαζόντων σοι. τάχυνον εις πρεσβείαν, και σπεύσον εις ικεσίαν, η προστατεύουσα αεί, Θεοτόκε των τιμώντων σε.
Προκείμενον. Μνησθήσομαι του ονόματός σου…
Ευαγγέλιον κατά Λουκάν (α’39-49, 56). Εν ταις ημέραις εκείναις, αναστάσα Μαριάμ, επορεύθη….
Δόξα. Πάτερ Λόγε Πνεύμα, Τριάς εν Μονάδι… Και νύν. Ταις της Θεοτόκου…
Στίχ. Ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου…
Προσόμοιον. Ήχος πλ. β’. Όλην αποθέμενοι.
Μη καταπιστεύσης με, ανθρωπίνη προστασία, Παναγία Δέσποινα, αλλά δέξαι δέησιν του ικέτου σου. θλίψις γαρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι των δαιμόνων τα τοξεύματα. σκέπην ου κέκτημαι, ουδέ που προσφύγω ο άθλιος, πάντοθεν πολεμούμενος και Παραμυθίαν ουκ έχω πλην σου. Δέσποινα του κόσμου, ελπίς και προστασία των πιστών, μη μου παρίδης την δέησιν το συμφέρον ποίησον.
Ωδή ζ’. Παίδες Εβραίων.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Πόθω και πίστει σοι προστρέχω,
παραμύθησον, Παραμυθία Κόρη,
παραμύθιον σύ, Μονής Βατοπαιδίου,
πάλαι παραμυθήσασα, μοναστάς απειλουμένους.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Έλαφος γέγονα διψώσα,
τας πηγάς εκζητών, Παρθένε σων υδάτων.
του ελέους του σου, ρανίδα πότισόν με,
τω σω ναώ προστρέχοντα, ω σεπτή Παραμυθία.

Δόξα.
Γλυκυτέρα φωνής της αηδόνος,
μέλι στάζουσα, ηκούσθη η φωνή σου,
και διέσωσε πριν, Μονήν Βατοπαιδίου.
αλλά και νυν διάσωζε, πάμφωτε Παραμυθία.

Και νυν.
Σκεωρίας ματαίωσον Παρθένε, πονηράς και δεινάς, κατά του Όρους Άθω, εν εσχάτοις καιροίς αφρόνως μελετώντων,
Παραμυθία σώζουσα, ό οικείον ηρετίσω.
Ωδή η’. Τον Βασιλέα, των ουρανών.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Επί σοί χαίρει, πάσα η κτίσις,
Αγγέλων, τα συστήματα και των ανθρώπων γένος.
έψαλλον τα πλήθη,
των μοναστών Παρθένε.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Παραμυθίαν, επαινέσωμεν πάντες,
δεχομένην των μοναστών τον ύμνον,
και λυτρωσαμένην,
εκ πειρατών βεβήλων.

Δόξα.
Των ποιημάτων,
Κόρη δεσπόζεις παντοίων,
επιγείων τε και των επουρανίων,
ώ Παραμυθία, κρατούσα θείον Ίον.

Και νυν.
Τον Βασιλέα, των βασιλέων κρατούσα,
βασιλείας βασιλικήν Μονήν σου,
μοναστάς οικούντας,
Βασίλισσα αξίου.

Ωδή θ’. Κυρίως Θεοτόκον. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Ναώ σου τω αγίω,
πίστει προσιόντες οι δια σου σεσωσμένοι,
Παραμυθία αγνή, τον ταπεινόν ημών ύμνον,
σοι αναμέλπομεν.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Βοήθησον φύλαξαι, ώ Παραμυθία,
επαγγελίας ημών άς εδώκαμεν,
ότε το Σχήμα ελάβομεν,
τω Θεώ ημών.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Μονήν σου την αγίαν,
ώ Παραμυθία,
του εμφυλίου πολέμου απάλλαττε,
όπως Υιού σου δοξάζηται θείον όνομα.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Περαίνοντες τον ύμνον,
Χαίρε σοι βοώμεν,
τη θαυμαστή σου εικόνι προσπίπτοντες,
μετά δακρύων αιτούντες, πταισμάτων άφεσιν.

Το Άξιόν εστι και τα μεγαλυνάρια.
Την υψηλοτέραν των ουρανών, και καθαρωτέρα λαμπηδόνων ηλιακών,
την Παραμυθίαν ημών των παροικούντων,
Μονή Βατοπαιδίου, ύμνοις τιμήσωμεν.

Δέσποινα και Μήτηρ του Λυτρωτού,
δέξαι παρακλήσεις μοναζόντων τη ση Μονή,
και Παραμυθία γενού ημών και σκέπη,
και πρέσβυς τω Υιώ σου, υπέρ των δούλων σου.

Νυν καιρός ανάγκης ήλθεν ημίν,
νυν παρέστη χρεία βοηθείας Κόρη της σης.
λύτρωσαι ουν πάσης ανάγκης και κινδύνου,
και χείρα βοηθείας, τάχιστα όρεξον.

Τέτρωμαι τω πόθω σου Μαριάμ,
φλέγει με ο έρως καθοράν σου της ιεράς, εικόνος
Παρθένε το κάλλος και την δόξαν,
και κόρον ου λαμβάνω του μεγαλύνειν σε.

Χαίρε Πανυπέρτιμε Μαριάμ,
η Παραμυθία της σης ποίμνης και αρωγή,
η τον Θεόν Λόγον κρατούσα εν αγκάλαις.
όν δίδου σοις ικέταις σεμνή ευϊλατον.

Κόρη πανακήρατε η ελπίς,
των απηλπισμένων και αντίληψις των πιστών,
σώσον σους οικέτας από παντοίας βλάβης,
Παρθένε Θεοτόκε, Παραμυθία μου.

Νυν ευαγγελίζεται Γαβριήλ,
το χαίρε κραυγάζων μετά δέους τη Μαριάμ.
ώ του ξένου τρόπου, εν μήτρα γαρ αχράντων,
συνείληπται ο Πλάστης, σώζων όν έπλασε.

Ζώνη πολυτίμητε της Αγνής,
πηγή των θαυμάτων, και χαρίτων ο θησαυρός,
σώσον τους σους δούλους, από παντοίας βλάβης,
ως της ζωής το σκεύος, συ περιζώσασα.

Τας σεπτάς εικόνας σου της μορφής,
την Παραμυθίαν προσκυνούμεν και τας λοιπάς,
την Αντιφωνούσαν,
την θείαν Εσφαγμένην και την Παντάνασσαν.

Τους ασπαζομένους σου ευλαβώς, σορόν των λειψάνων, και τελούντας σου την φαιδράν,
μνήμην περιφρούρει, από πάσης ανάγκης,
Ευδόκιμε τρισμάκαρ, αξιοθαύμαστε.

Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί,
Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η Δωδεκάς,
οι άγιοι πάντες μετά της Θεοτόκου,
ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς.

Το τρισάγιον, τα συνήθη τροπάρια, εκτενής και απόλυσις, μεθ’ ήν το εξής:
Ήχος α’. Του λίθου σφραγισθέντος.
Την πάντων υπερτέραν Θεοτόκον υμνήσωμεν, την Παραμυθίαν εν ταύτη, τη Μονή και προστάτιδα, υπάρχει γαρ φρούδος τοις εχθροίς, και σκέπη σωτήριος ημίν, διά της αυτής εικόνος ως βασιλίς, εν θρόνω καθιδρυμένη. Δόξα διό τη ση βουλή, δόξα τοις θαυμασίοις σου, δόξα τη προς ημάς, Παρθένε, θεία προνοία σου.
Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου.
Δεύτε τη εικόνι αδελφοί, τη θαυματουργώ και αγία, της Θεοτόκου αγνής. δεύτε νυν προσπέσωμεν, δάκρυα χέοντες. και εν πόθω κραυγάσωμεν, ψυχής και καρδίας. πάσης περιστάσεως, ημάς απάλλαξον, ίνα εκ παντοίων κινδύνων, πάντοτε λυτρούμενοι, Κόρη, σε Παραμυθίαν ονομάζωμεν.
Δέσποινα πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως.
Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού. φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.
Δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα θυμάσαι τα αδέρφια σου;

Έχουμε να γράψουμε ιστορία ακόμη...