Σάββατο, 25 Αυγούστου 2018

Μέσα στὸ Βυζάντιο εἴδαμε νὰ γεννιέται ὁ νέος ἑλληνισμός

Μέσα στὸν νέον ἑλληνισμὸ θὰ μποροῦσε νὰ παρακολουθήσουμε τὸ Βυζάντιο ποὺ συνεχίζει τὴν ζωή του


Κ. Θ. Δημαρᾶ


Στὴν πολιτικὴ καὶ τὴν πνευματικὴ ἱστορία ἡ ροὴ εἶναι ἀδιάκοπη, ὅμως κι ἐδῶ μπορεῖ κανεὶς νὰ συλλάβει σημεῖα τροπῆς, στιγμὲς ὅπου ἡ ἀργὴ μεταβολὴ φθάνει σὲ μορφὲς νέες· πρέπει λοιπὸν νὰ δεχθοῦμε τὴν ὕπαρξη περιόδων, ἀλλὰ χωρὶς ἀποσαφηνισμένα ὅρια: μέσα στὸ παλιὸ βρίσκονται τὰ σπέρματα τοῦ νέου, μέσα στὸ νέο βρίσκονται ἐπιβιώσεις τοῦ παλιοῦ.

Ὕστερα ὑπάρχουν καὶ πιὸ εἰδικοί, ἑλληνικοὶ ὅροι: ἡ ἀρχικὴ πανσπερμία τοῦ Βυζαντίου, ὅσο χάνονται οἱ πιὸ μακρινὲς ἐπαρχίες καὶ τείνει νὰ περιορισθεῖ ἡ αὐτοκρατορία στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, γίνεται ὁλοένα ὁμοιογενέστερη τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο ποὺ ἀπὸ νωρὶς εἶχε δώσει τὴν δική του σφραγίδα στὶς ποικίλες φυλὲς ποὺ ἀποτέλεσαν τὴν βυζαντινὴ αὐτοκρατορία, ἐπιβάλλεται τώρα πιὰ ἐντελῶς.

Μετὰ τὸ 1261 μπο ροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι τὸ Βυζάντιο καὶ ἡ Ἑλλάδα συμπίπτουν.

Ἐξάλλου ἡ κατάπτωση τῆς αὐτοκρατορίας ἐξυψώνει τὴν δύναμη τῆς ἀνατολικῆς λατρείας: μία ἐντονὴ θρησκευτικὴ ζωὴ χαρακτηρίζει τὸ τέλος τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας.

Γλῶσσα, ἤθη, πίστη τείνουν συνειδητὰ πρὸς μία ἑλληνικὴν ἑνότητα. Γύρω στὴν Ἅλωση ἡ συνείδηση τῶν διανοουμένων παρουσιάζεται κα θαρὰ ἑλληνικὴ : «ἐσμὲν γὰρ οὖν.

Ἕλληνες τὸ γένος ὡς ἥ τε φωνὴ καὶ ἡ πάτριος παιδεία μαρτυρεῖ», γρά φει ὁ Γεμιστός.

Δυὸ μέρες πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος ὀνομάζει τὴν Πόλη «ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων».

Ἡ μετάβαση ἀπὸ τὸ Βυζάντιο στὴν Ἑλλάδα πραγματοποιήθηκε: κι ὅπως μέσα στὸ Βυζάντιο εἴδαμε νὰ γεννιέται ὁ νέος ἑλληνισμός, ἔτσι καὶ μέσα στὸν νέον ἑλληνισμὸ θὰ μποροῦσε νὰ παρακολουθήσουμε τὸ Βυζάντιο ποὺ συνεχίζει τὴν ζωή του.

«Ἱστορία τῆς Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» ἐκδ. Ἴκαρος, Ἀθήνα

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΝΘΟΛΟΓΗΜΑΤΑ, ΟΕΔΒ

1 σχόλιο:

  1. ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ26 Αυγούστου 2018 - 4:28 μ.μ.

    Όσο κι αν αυτό δεν αρέσει σε κάποιους δυτικοπλήκτους "αρχαιολάτρες", ο Νέος Ελληνισμός είναι άμεση συνέχεια του Βυζαντινού Ρωμέ'ι'κου Ελληνισμού.

    Δεν εννοούμε φυσικά τον Ελληνισμό με την έννοια του Κράτους - το οποίο όντως ιδρύθηκε ως δυτικό αρχαιόπληκτο προτεκτοράτο, ωσάν τα 1000 χρόνια του Βυζαντίου να μην είχαν υπάρξει - αλλά τον Ελληνισμό ως ζώσα βιολογική και πολιτισμική οντότητα.

    Ακόμα και εάν δούμε το ζήτημα από καθαρώς χρονολογική και βιολογική άποψη, εμείς οι Νεοέλληνες είμαστε άμεσοι απόγονοι των Βυζαντινών και λιγότερο των Αρχαίων Ελλήνων.

    ΠΡΟΣΟΧΗ : Δεν λέμε ότι δεν είμαστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων - όπως υποστήριξε ο ανθέλληνας Φαλμεράγιερ - αλλά ότι χρονολογικώς είμαστε πιο κοντά στον Παλαιολόγο απ'ό,τι στον Σωκράτη.

    Με τον Παλαιολόγο μας χωρίζουν περίπου 20 γενιές, ενώ με τον Σωκράτη μας χωρίζουν 80 γενιές.

    Εάν λοιπόν ισχυριστούμε ότι ερχόμαστε απευθείας από τον Σωκράτη χωρίς να μνημονεύσουμε τον Παλαιολόγο - όπως κάνουν οι επαγγελματίες "αρχαιολάτρες" - απλώς λέμε κουταμάρες !!

    Και φυσικά όντως από το 1204 και μετά, η επικράτεια του Βυζαντίου ταυτίζεται με τις εθνολογικώς Ελληνικές περιοχές και η Αυτοκρατορία εξελληνίζεται πλήρως.

    Το νεοελληνικό κράτος - υπό την ασφυκτική ιδεολογική και πολιτική κηδεμονία των "διαφωτιστών" και των Βαυαρών - προσπάθησε να διαγράψει την Ρωμανία/Βυζάντιο από την συλλογική μας μνήμη και να μας πείσει ότι το Ελληνικό Έθνος, με κάποιον μαγικό τρόπο, βρέθηκε από το 146 πΧ - έτος υποταγής στους Ρωμαίους - στο 1830 μΧ, ενώ όλοι οι ενδιάμεσοι αιώνες διεγράφησαν.

    Βλέπετε, οι Δυτικοί ήθελαν μια μικρή και ακίνδυνη Ελλαδίτσα - προτεκτοράτο, ενώ μια Ελλάδα που θα θυμόταν το Αυτοκρατορικό της παρελθόν και θα έβλεπε προς την Κωνσταντινούπολη θα ήταν επικίνδυνη για τα Δυτικά συμφέροντα.

    Έπρεπε λοιπόν να διαγραφεί πάση θυσία και να συκοφαντηθεί το Βυζάντιο ως "σκοταδιστικό" και "ανθελληνικό", ώστε οι νεοέλληνες να ξεχάσουν την Βασιλεύουσα και η Ελλαδίτσα να παραμείνει "μικρή και τίμια"...

    Όμως λογάριασαν χωρίς τον Ξενοδόχο, που είναι ο Θεός...και ο Θεός έχει τα δικά Του Σχέδια.

    ΜΕ ΟΡΘΙΟ ΚΕΦΑΛΙ, ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΠΑΛΙ !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα θυμάσαι τα αδέρφια σου;

Έχουμε να γράψουμε ιστορία ακόμη...