Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2018

Μακεδονία

 
Πήρα το τσαπάκι της ανασκαφής, έσκυψα στον λάκκο
και άρχισα να σκάβω με πείσμα και αγωνία το χώμα.

Συνέχισα το σκάψιμο και σε λίγο ήμουν βέβαιος.
Είχα βρει τον πρώτο ασύλητο μακεδονικό τάφο.
Ήταν ασύλητος! Ήταν κλειστός! Ήμουν ευτυχισμένος βαθιά.

Μέσα στη σαρκοφάγο, υπήρχε μια ολόχρυση λάρνακα.
Επάνω στο κάλυμμά της,
ένα επιβλητικό ανάγλυφο αστέρι με δεκαέξι ακτίνες
και στο κέντρο του ένας ρόδακας.
Με πολλή προσοχή και περισσότερη συγκίνηση,
ανασήκωσα το κάλυμμα με το αστέρι
πιάνοντάς το από τις δύο γωνίες της μπροστινής πλευράς.

Όλοι μας περιμέναμε να δούμε μέσα σ' αυτήν
τα καμένα οστά του νεκρού.
Όμως αυτό που αντικρίσαμε στο άνοιγμά της
μας έκοψε για μιαν ακόμα φορά την ανάσα,
θάμπωσε τα μάτια μας και μας πλημμύρισε με δέος:

Μέσα στην λάρνακα υπήρχαν τα καμένα οστά,
αλλά το πιο απροσδόκητο θέαμα
το έδινε ένα ολόχρυσο στεφάνι από φύλλα και καρπούς βελανιδιάς,
που ήταν διπλωμένο και τοποθετημένο πάνω στα οστά.
Ποτέ δεν είχα φανταστεί τέτοια ασύλληπτη εικόνα.
Μπορώ να φέρω στη συνείδησή μου ολοκάθαρα
την αντίδραση που δοκίμασα καθώς έλεγα μέσα μου:

''Αν η υποψία που έχεις,
πως ο τάφος ανήκει στον Φίλιππο, είναι αληθινή,
- και η χρυσή λάρνακα
ερχόταν να ενισχύσει την ορθότητα αυτής της υποψίας -
κράτησες στα χέρια σου τη λάρνακα με τα οστά του''.

Είναι απίστευτη και φοβερή μια τέτοια σκέψη,
που μοιάζει εντελώς εξωπραγματική.
Δεν έχω δοκιμάσει ποτέ στη ζωή μου τέτοια αναστάτωση,
ούτε και θα δοκιμάσω ποτέ άλλοτε.

Μανώλης Ανδρόνικος


https://proskynitis.blogspot.com

Τα θυμάσαι τα αδέρφια σου;

Έχουμε να γράψουμε ιστορία ακόμη...