Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Μας κλέψανε τις Κυριακές ή τις αφήσαμε και γλίστρησαν από τα χέρια μας ;

 
Αφήσαμε να μας τις πάρουν. Να μας πάρουν την χαρά.Θυμάμαι παλιά στην Ελλάδα, η Κυριακή ήταν μια γιορτή για όλη την οικογένεια.
Όλη η οικογένεια μαζευότανε για την "γιορτή" της Κυριακής.
Ραδιόφωνα στη διαπασών, να στέλνουν τραγούδια στο σπίτι του γείτονα (ήθελε δεν ήθελε) και γενικά όλη η γειτονιά ήταν μια γιορτή.
Ο κόσμος χαιρότανε την ζωή.Μια ζωή που μας κλέψανε.
Ή τους αφήσαμε να μας την πάρουν, παρασυρόμενοι στον τρόπο ζωής που μας επέβαλαν, οι τηλεοράσεις και τα παγκόσμια κατευθυντήρια. Γέμισαν τις ψυχές μας πόνο, φόβο, πανικό, αβεβαιότητα και μας μάντρωσαν συναισθηματικά μέσα στα καβούκια μας. Πέσαμε στην παγίδα τους και φοβηθήκαμε.

Ακόμα και γύρω αλλά και μέσα στον κύκλο της εκκλησίας μας, το μόνο που ακούμε, είναι για 3ο παγκόσμιο πόλεμο, για ερχομό του Αντίχριστου, για βάσανα και καταστροφές που μας περιμένουν, για κόλαση, φωτιές και θάνατο.
Παντού φόβος - φόβος - φόβος.
Παγιδεύτηκε και η εκκλησία μας, σε αυτήν την τάση και αντί να προσπαθεί να γεμίσει τις ψυχές μας με αισιοδοξία και ελπίδα, κάποιοι από εμάς, μιλάνε μόνο για καταστροφές και θάνατο. Από πού να κρατηθεί πια ο κόσμος;
Όποιος προφητεύει ή διαισθάνεται κάτι κακό, γίνεται μόδα και ταξιδεύει.
Ο κάθε ένας λέει ότι θέλει, λες και είναι σε ανοικτή επικοινωνία με τον Θεό, σπέρνοντας την απελπισία στους ανθρώπους και καταστρέφοντας την ποιότητα της καθημερινής τους ζωής.
Δεν προσάπτω κακή πρόθεση στους αδελφούς,αλλά ...λίγη περισσότερη σοβαρότητα, δεν βλάπτει.

Έχω ξαναπεί ότι ο φανατισμός δεν κάνει καλό. Αντίθετα στέλνει κατά χιλιάδες στα χέρια του πονηρού, τους ανθρώπους που δεν δέχονται τον φανατισμό και αδειάζει τις εκκλησιές από την νεολαία.
Πουθενά δεν ακούγεται η ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Γιατί άραγε;
Ποιος να έχει διάθεση πια λοιπόν, για την γιορτή της Κυριακής;Σε ποια γειτονιά ακούγονται τραγούδια τις Κυριακές;
Ποια οικογένεια μαζεύεται κάθε Κυριακή για το τραπέζι; Δεν λέω καμμιά.

Θα πω λίγες, πολύ λίγες. Μας κλέψανε την χαρά μας, τα όνειρά μας, τις ελπίδες μας.
Μας κλέψανε τις Κυριακές ή τις χαρίσαμε;Ή τους αφήσαμε να μας τις πάρουν αμαχητί.

Αφήσαμε να μας διαλύσουνε την ενότητα της οικογένειας, που επί αιώνες ήταν όπλο αήττητο, στις δυσκολίες και τις δοκιμασίες που πέρασε η Ελλάδα.
Ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε. Ας αντιδράσουμε. Διώξτε αδέλφια τον φόβο από τις ζωές σας. Ας πάρουμε πίσω τις Κυριακές μας.

Ενώστε πάλι τις οικογένειες σας, κάθε Κυριακή τραπέζι όλοι μαζί.
Μετά την εκκλησία (μην ξεχνιόμαστε).
Και δυνατά την μουσική.Να ακούσουν σε όλον τον κόσμο ότι ο Έλληνας ζει και υπάρχει.
Δεν το βάζουν κάτω.Χαρείτε την ζωή.Γλεντήστε την.
Νιώστε την.Νιώστε την αγάπη του Χριστού στις ψυχές σας.
Να θυμάστε.Κάποιοι στον φόβο σας, κοιμούνται ήσυχα.
Άντε Ελλάδα μου.Άντε αδέλφια μου Έλληνες.
Οι Κυριακές είναι δικές μας.Οι ζωές μας, είναι δικές μας.Μην φοβάστε τίποτα.

Πατήρ Ιωάννης

2 σχόλια:

  1. Αν θελουμε μπορει να κρατησουμε ξανα τις Κυριακες δικες μας. Αλλα δεν ξερω αν θελουμε. Αν επιστρεψουμε στην πρωϊμη θεια λειτουργια, αν δεν παμε να ψωνιζουμε στα καταστηματα. Αν κανουμε μια επισκεψη σε καποιο νοσοκομειο, αν κανουμε μια επισκεψη στους συγγενεις και φιλους, αν συγκεντρωθουμε γυρω απο το κυριακατικο τραπεζι, αν κανουμε μια κυριακατικη βολτα για να γνωρισουμε τις ομορφιες της πολης μας, αν αν αν.... Τοτε ια κερδισουμε ξανα την Κυριακη μας ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΘΕΛΟΥΜΕ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πατερ Ιωάννη ευλογείτε.
    Μέ ολο τόν σεβασμό που τρέφω για τήν ιερωσύνη σας, επιτρέψατέ μου να διαφωνήσω μαζί σας. Ταπεινά θεωρώ, οτι ούτε κάποιοο συστημα μας έκλεψε τίς Κυριακές, αλλά ούτε ότι εμείς τίς παραχωρήσαμε.
    Απλώς οι Κυριακές αποϊερώθηκαν σιγα-σιγά καί ανεπαισθήτως, όπως αποϊερωθηκε ολη μας η ζωή, όπως αποϊερώθηκαν οι ψυχές μας και στέγνωσαν και χαθηκαν η χαρα και η ελπιδα απο τήν καθημερινότητά μας, όχι εξαιτιας βεβαια τών προφητειών που δρούν αφυπνηστικώς, αλλά εκ τού γεγονότως ότι απεμπολήσαμε τόν Χριστό μας απο την ζωή μας, διοτι για μια ακόμη φορά αυτονομηθήκαμε και του είπαμε οτι δεν τον χρειαζόμαστε αλλο. Μπορουμε να τα καταφέρουμε μονοι μας, μπορούμε να γίνουμε Θεοί μόνοι μας.
    Μήπως η ιστορία παντα επαναλαμβάνεται καί μήπως όλοι ειμαστε ένας Αδάμ καί μία Εύα, οι οποίοι βιωνουμε εις το διηνεκές τήν δική μας ανυπακοή;
    Λέω, μήπως;
    Λευκή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα θυμάσαι τα αδέρφια σου;

Έχουμε να γράψουμε ιστορία ακόμη...