Η Ελλάδα αιμορραγεί. Όχι από εξωτερικό εχθρό που στέκεται στα σύνορα με τα όπλα υψωμένα, αλλά από μια εσωτερική σήψη που έχει φάει τις σάρκες της πατρίδας. Ένα κράτος διαλυμένο, ένα πολιτικό σύστημα που αναπαράγει την αναξιοκρατία, την κομματοκρατία και την ψευτοδημοκρατία. Μια δικαιοσύνη που δεν απονέμει δικαιοσύνη, αλλά εξυπηρετεί συμφέροντα. Μια κοινωνία που βουλιάζει κάτω από το βάρος της λαθρομετανάστευσης και της πολυπολιτισμικότητας, ενώ η οικονομία της κρέμεται από τον τουρισμό σαν εξαρτημένος από την ένεση. Και πάνω από όλα, μια εθνική συνείδηση που ξεθωριάζει, ενώ η Ορθόδοξη Πίστη –το αιώνιο θεμέλιο του Γένους– περιθωριοποιείται από αυτούς που υποτίθεται ότι την υπερασπίζονται.
Η μόνη λύση δεν είναι άλλη μία εκλογική φάρσα, ούτε άλλη μία κυβέρνηση «συνεννόησης» με τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες νοοτροπίες. Η μόνη λύση είναι ένας νέος Καποδίστριας. Ένας άνδρας που θα έρθει όχι για να διαχειριστεί την παρακμή, αλλά για να τη γκρεμίσει συθέμελα και να χτίσει από την αρχή ένα κράτος άξιο των προγόνων μας.
Τι πρέπει να αλλάξει; Όλα.
Πρώτα η αναξιοκρατία και η κομματοκρατία. Το ελληνικό κράτος έχει μετατραπεί σε φέουδο κομμάτων, όπου οι θέσεις μοιράζονται όχι με βάση την ικανότητα, αλλά με βάση την κάρτα μέλους. Ο νέος Καποδίστριας πρέπει να καταργήσει αυτή την καρκινική δομή. Να επιβάλει αυστηρή αξιοκρατία σε κάθε δημόσια θέση. Να καθαρίσει τη δημόσια διοίκηση από τους άχρηστους και τους διεφθαρμένους. Να αποκαταστήσει την έννοια του δημοσίου υπαλλήλου ως υπηρέτη του Έθνους και όχι ως πελάτη του κόμματος.
Η ψευτοδημοκρατία πρέπει να τελειώσει. Η δημοκρατία δεν είναι η εξουσία των κομμάτων, ούτε η εξουσία των διαπλεκόμενων ΜΜΕ και των οικονομικών συμφερόντων. Είναι η εξουσία του λαού που εκφράζεται μέσα από θεσμούς που υπηρετούν την εθνική επιβίωση και όχι την κομματική πελατεία. Η ψευτοδικαιοσύνη, που αφήνει ατιμώρητους τους μεγάλους και τιμωρεί τους μικρούς, πρέπει να αντικατασταθεί από μια δικαιοσύνη που θα είναι τυφλή απέναντι στην εξουσία και αδυσώπητη απέναντι στο έγκλημα.
Η λαθρομετανάστευση και η πολυπολιτισμικότητα αποτελούν υπαρξιακή απειλή. Δεν πρόκειται για «ανθρωπισμό». Πρόκειται για δημογραφική και πολιτισμική υπονόμευση. Ο νέος Καποδίστριας οφείλει να κλείσει τα σύνορα, να επαναπατρίσει όσους εισήλθαν παράνομα και να αποκαταστήσει την εθνική ομοιογένεια. Η Ελλάδα δεν είναι ξενοδοχείο ούτε πολυπολιτισμικό πείραμα. Είναι η πατρίδα των Ελλήνων. Είναι η πατρίδα της Ορθοδοξίας.
Η οικονομία πρέπει να απελευθερωθεί από την εξάρτηση από τον τουρισμό. Ο τουρισμός είναι καλός, αλλά δεν μπορεί να είναι ο μοναδικός πυλώνας. Χρειάζεται αληθινή οικονομία: παραγωγή, βιομηχανία, γεωργία, ναυτιλία, τεχνολογία. Ενεργειακή αυτονομία, ώστε να μην εξαρτόμαστε από ξένες πηγές και ξένες πιέσεις. Ισχυροποίηση της στρατιωτικής παραγωγής, ώστε να μην ζητιανεύουμε όπλα από αυτούς που μας βλέπουν ως προτεκτοράτο. Και πάνω από όλα, μια νέα Μεγάλη Ιδέα: όχι μονάχα η γεωγραφική επέκταση του παρελθόντος, αλλά η πνευματική, πολιτισμική και γεωπολιτική αναγέννηση του Ελληνισμού. Η επιστροφή στις ρίζες μας, στις σχέσεις με τις Ορθόδοξες χώρες –τη Ρωσία, τη Σερβία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία– και όχι στην υποταγή στη διεφθαρμένη και παρακμιακή Ευρωπαϊκή Ένωση, που μας αντιμετωπίζει ως επαρχία και ως αγορά φθηνής εργασίας και φθηνής συνείδησης.
Το σημαντικότερο έργο, όμως, είναι η καλλιέργεια. Μέσα από τα σχολεία, τις τέχνες, τον πολιτισμό και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης πρέπει να ξαναχτιστεί ο πατριωτισμός και, κυρίως, η Ορθόδοξη Πίστη. Να μάθουν τα παιδιά μας ποιοι είναι, από πού έρχονται και γιατί αξίζει να πεθάνουν για αυτή τη γη. Να ξαναγίνει η Ορθοδοξία ο άξονας της εθνικής ταυτότητας και όχι διακοσμητικό στοιχείο για τις εθνικές επετείους.
Όλα αυτά ακούγονται δραματικά. Και είναι. Γιατί η κατάσταση είναι δραματική. Η Ελλάδα βρίσκεται σε σημείο καμπής. Αν δεν έρθει ο νέος Καποδίστριας –ο ηγέτης που θα έχει το θάρρος να συγκρουστεί με το σύστημα, να αγνοήσει τις κραυγές των κοσμοπολιτών και να θέσει πάνω από όλα το συμφέρον του Έθνους–, τότε η παρακμή θα γίνει μη αναστρέψιμη.
Και εδώ έρχεται η πιο πικρή αλήθεια: ο μεγάλος εχθρός του Έλληνα δεν είναι ο Τούρκος, ούτε ο Αλβανός, ούτε ο Ευρωπαίος γραφειοκράτης. Ο μεγάλος εχθρός του Έλληνα είναι δυστυχώς ο ίδιος ο Έλληνας. Ο Έλληνας που προτιμά την άνεση από την αξιοπρέπεια, την κομματική ταυτότητα από την εθνική συνείδηση, την καταγγελία του «συστήματος» από τη δική του προσωπική ευθύνη.
Ας ευχηθούμε, λοιπόν, ότι ο ηγέτης που περιμένουμε δεν θα έχει την ίδια αντιμετώπιση που είχαν ο Ιωάννης Καποδίστριας τον 19ο αιώνα και ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον 20ό. Ούτε την ίδια αντιμετώπιση που είχαν τόσοι άλλοι μεγάλοι άνδρες από την αρχαιότητα έως σήμερα –από τον Θεμιστοκλή μέχρι τον Κολοκοτρώνη– που αντί για σεβασμό αντιμετώπισαν χολή, συκοφαντίες και μίσος. Ας ευχηθούμε ότι αυτή τη φορά ο ελληνικός λαός θα αναγνωρίσει τον σωτήρα του πριν τον καταστρέψει.
Γιατί αν δεν το κάνει, τότε δεν θα αξίζει ούτε σωτηρία.
Η ανάσταση της Πατρίδας μέσα από μια αληθινή – άμεση Δημοκρατία βασισμένη στο Ευαγγέλιο. Ένα εναλλακτικό πολίτευμα που δίνει φως και ελπίδα σε μια Πατρίδα αναστημένη και ελεύθερη, με κεφαλή τον Χριστό =>ΕΔΩ
