Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Συγκλονίζει το θαύμα του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου!

 
Δύο ώρες περίπου προσευχόταν κλαίγοντας ο Κωνσταντίνος Πολυχρονίου, ανώτερος κρατικός υπάλληλος μπροστά στον Άγιο.
Μπήκε στην εκκλησία με πιτζάμες, κάτι που έκανε εντύπωση σε όλους...

Τον σταμάτησε ένας ιερέας και τον ρώτησε γιατί έκλαιγε τόση ώρα, και γιατί δεν ήταν ντυμένος κανονικά.
 
"Πάτερ", απάντησε και συνέχισε, "με ξεκούρασε για πολλά χρόνια ο Άγιος αυτός, ο μεγάλος και θαυματουργός γιατρός που υπηρετείτε. Το πρωί στον «Ευαγγελισμό» ήρθε η γυναίκα μου να με δει.
Έχει περάσει δεκαετία και πλέον να σταθώ όρθιος, όπως με βλέπετε τώρα. Μία χρόνια πάθηση του νευρικού συστήματος και μία αρρώστια που είχα περάσει μού έφεραν αναπηρία τόση που έχασα τη θέση μου, πήρα πρόωρα σύνταξη και οδηγήθηκα στα Νοσοκομεία, γιατί μετά το δεύτερο χρόνο είχα πάνω από 80% παράλυση των κάτω άκρων.
Η παράλυση, η κακή ψυχολογική κατάσταση, η πρόωρη έξοδος μου από τη δραστηριότητα της ζωής με οδηγούσαν σε μαρασμό, σχεδόν στο θάνατο.

Η γυναίκα μου ήρθε στο Νοσοκομείο, με βρήκε να κοιμάμαι, δεν με ξύπνησε, παρά κάθισε δίπλα στο κρεβάτι μου σε μια καρέκλα.
Για λίγα δευτερόλεπτα την πήρε ο ύπνος.
 
Βλέπει στο όνειρό της ότι στο διπλανό θάλαμο γινόταν επισκεπτήριο γιατρών.
Ανάμεσά τους ήταν ένας άγνωστος ξένος γιατρός.
Τον πλησιάζει η γυναίκα μου και του λέει:
 
- Γιατρέ μου, είστε ξένος; Σας βλέπω για πρώτη φορά στο Νοσοκομείο. Σας παρακαλώ στο διπλανό θάλαμο έχω τον άνδρα μου πάνω από δέκα χρόνια παράλυτο. Οι γιατροί μού έχουν πει την αλήθεια, ότι χάνω το σύντροφό μου. Χάνω το στήριγμά μου. Θα πεθάνει ο σύζυγός μου. Ελάτε, γιατρέ μου, να τον δείτε, να του δώσετε κουράγιο, να μας πείτε κάτι και σεις.
 
- Πήγαινε, κυρία μου, περίμενε και θα δω και το σύζυγό σου.
 
- Ναι, γιατρέ μου, πέστε μου το όνομα σας, να σας περιμένω…
 
- Ιωάννης Ρώσος, της απαντά.
 
Ξυπνάει, πετιέται από το κάθισμά της.
Με βλέπει που προσπαθώ μόνος μου, στηριγμένος στους αγκώνες μου, να σηκωθώ.
 
- Βοήθησε με, γυναίκα, της λέγω, κάποιος με κρατάει απ’ τις μασχάλες και με σηκώνει, βοήθησε και συ…
 
Σηκώθηκα, πάτησα στο έδαφος, όταν τα κλάματα της γυναίκας μου είχαν φέρει γύρω μας γιατρούς και βοηθητικό προσωπικό.
Ο υπεύθυνος γιατρός του τμήματος, ένας πιστός χριστιανός, συγκλονίζεται από τη διήγηση της συζύγου μου και προτρέπει:
 
- Κύριε Πολυχρονίου, όπως είσαι, μη ζητάς να αλλάξεις τις πιζάμες σου, φύγετε, πάρτε ταξί στην είσοδο του Νοσοκομείου και πηγαίνετε στο Πνευματικό θεραπευτήριο, στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου, που είναι στην καταπράσινη κοιλάδα του Προκοπίου της Ευβοίας, όπου και ολόκληρο το ιερό του Λείψανο.
Πηγαίνετε, πέστε το μεγάλο σας ευχαριστώ και γυρίστε για το εξιτήριο, που αυτή τη φορά –σπάνια βέβαια– το υπογράφει όχι γιατρός αλλά ένας Άγιος!".


Τα θυμάσαι τα αδέρφια σου;

Έχουμε να γράψουμε ιστορία ακόμη...