Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2020

"Παιδιά μου, εμείς να ξέρετε, πιστεύουμε στο Θεό του τσίμα-τσίμα''

 
Θυμάμαι μια ζωή τη μάνα μου που έλεγε:
"Παιδιά μου, εμείς να ξέρετε, πιστεύουμε στο Θεό του τσίμα-τσίμα''…
Μας αφήνει να παλεύουμε ο Θεός,μας αφήνει να φτάνουμε στο τέρμα μας
και όταν πια κάθε τι ανθρώπινο είναι πλέον ανώφελο,εκεί που φτάνουμε πια στα όριά μας,στο τσίμα-τσίμα, με κάποιον τρόπο μυστικό, πάντοτε επεμβαίνει.

Σαν έναν πατέρα που παρακολουθεί το μικρό του το παιδί
να προσπαθεί να σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο.
Το επιβλέπει με χέρια απλωμένα μην πέσει και χτυπήσει,αλλά το αφήνει να προσπαθεί να σκαρφαλώσει μόνο του…Δεν το ανεβάζει ο ίδιος εξαρχής…"

Και θα μου πεις "Γιατί να πρέπει να είναι έτσι;
Γιατί να πρέπει να φτάνουμε στα όριά την κάθε τη φορά;"

Τι να σου πω; Δεν ξέρω!
Ίσως, αν ήτανε αλλιώς τα πράγματα,κανένας μας να μην είχε μάθει στη ζωή, να πατά γερά στα πόδια του.
Ίσως, κανένας μας, να μην είχε μάθει ποτέ να σκαρφαλώνει…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Ψυχολόγος Μ.Sc.
πηγή
https://proskynitis.blogspot.com/
 

4 σχόλια:

  1. Την απάντηση στο ερώτημά σου φίλε μου καλέ, την έχει δώσει ο ίδιος ο Θεός στον Μέγα Αντώνιο. "Θέλει να δει το αγώνισμά μας". Γι αυτό το κάνει! Ξέρει ότι χωρίς τη βοήθειά του δεν μπορούμε ούτε να ...μπουσουλήσουμε. Κάπως όμως πρέπει να ...δικαιολογήσει την ανταμοιβή που μας ετοιμάζει! Δεν είναι και μικρό πράγμα να κληρονομεί κανείς τη Βασιλεία Του!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ἔτσι ! ὅπως κάνω κι ἐγὼ μὲ τὰ παιδάκια μου
    ὅπως τὰ παρακολουθῶ ὅταν σκαρφαλώνουν στὰ δἐνδρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα θυμάσαι τα αδέρφια σου;

Έχουμε να γράψουμε ιστορία ακόμη...