
Ξαφνιασμένοι από τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας αναζητούμε, μάταια, την αιτία του κακού.
Ματαιοπονούμε γιατί αρνούμαστε να συνειδητοποιήσουμε ότι το κακό άρχισε από την πρωτεύουσα της παρακμής μας.
Η 'βασιλεύουσα', με χιτώνα κακοΰφαντο στη Δύση βρίσκεται υπό μερική κατοχή των αποκλήρων, που δεν έσπευσαν εδώ υποκινούμενοι από τις υποσχέσεις ενός νέου πορθητή για δηλώσεις και λάφυρα, αλλά από την ανάγκη να εξασφαλίσουν τον επιούσιο άρτο.
Δεν φτάνει αυτό. Ρημώνουν οι τόποι και τα χωριά μας. Κάποτε υπήρχαν Δημοτικά Σχολεία, έκλεισαν κι αυτά. Υπήρχε αστυνομικός σταθμός.
Έφυγε και μεταφέρθηκαν οι αρμοδιότητες στη γειτονική ή και σε πιο μακρινή πόλη.
Λειτουργούσε γραφείο των ΕΛΤΑ ή κάποια θυρίδα Τραπέζης. Πάνε, έφυγαν. Ο
'Καποδίστριας' και ο 'Καλλικράτης' κατήργησαν και τη βαθμίδα της κοινοτικής αυτοδιοίκησης που έδινε μια αίσθηση ζωντάνιας στις μικρές κοινωνίες.
Τώρα ταξιδεύει χιλιόμετρα ο κάτοικος του χωριού για να βρει το Δημαρχείο.
Όλα πωλούνται και υποτάσσονται στη λογική της λιτότητας. Το κράτος, λοιπόν, έφυγε από τα χωριά. Και τι έμεινε;