Στο θάνατο μου θα 'θελά, μπερέτες να κρατούνε, να παίζουν σαν με κουβαλούν, και μ'αποχαιρετούνε.

Αμα ποθάνει ο άθρωπος του λενε πως αξίζει,

γιατί σαν είναι ζωντανός τον διπλανό μποδίζει.

Καμπάνες μη χτυπήσετε στο τέλος μου νεκρίκια

μα να χτυπάτε δυνατά χαρμόσυνα κι αντρίκια.