Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2020

Ηγούμενος Μονής Αγίου Παύλου Παρθένιος: Βρήκαμε τα καλυβάκια των γυμνών ασκητών, αλλά αυτοί τίθενται σε αορασία!


Διήγηση γέροντος Παρθενίου Αγιοπαυλίτου: Μία φορά που πήγαμε πάνω στο βουνό με τον μακαριστό παπα- Ανδρέα, ευρήκαμε δυο καλύβες, με ξυλαράκια, με μία εικόνα και ένα καντηλάκι, και μία γωνιούλα, αλλά δεν βρήκαμε κανέναν.

Ψάξαμε από δω, από κει, αλλά δεν τον βρήκαμε, ενώ ήταν εκεί ο άνθρωπος, γιατί και το καντηλάκι και ένα φαναράκι με λαδάκι ήταν αναμμένο και ένα βιβλίο που διάβαζε εκεί πέρα, αλλά δεν τον βρήκαμε.

Άλλη φορά ξαναπήγαμε και βρήκαμε άλλη καλυβούλα εκεί πάνω. Εκεί που τελειώνουν τα απότομα βράχια και αρχίζουν τα δένδρα, βρήκαμε το Καλυβάκι και ένα ντορβαδάκι με λίγο παξιμάδι κρεμασμένο, εκεί όλα τα πραγματάκιά του, αλλά αυτόν δεν τον βρήκαμε εκεί.

Πού εξαφανίστηκε; Και δεν μας άκουσε, όταν πήγαμε. Εξαφανίστηκε. Ψάξαμε εδώ, ψάξαμε εκεί, δεν τον βρήκαμε, και μπορεί να ήταν εκεί μπροστά μας
και να μην τον βλέπαμε. Το Καλυβάκι όμως το βρήκαμε.

Και άλλη φορά πήγαμε και βρήκαμε άλλο Καλυβάκι σε άλλη μεριά, αλλά δεν βρήκαμε κανέναν. Αυτοί τίθενται σε αορασία να πούμε. Τώρα πώς; Είναι θεϊκά μυστήρια.

Από το βιβλίο «Από την ασκητική και ησυχαστική αγιορειτική παράδοση», Άγιον Όρος, 2011


agioritikesmnimes
https://simeiakairwn.wordpress.com

1 σχόλιο:

  1. Μιά φορά πήγαινα πεζοπορία από την Κερασιά στην Μεγίστης Λαύρας. Σε ένα σημείο της διαδρομής λίγο μετά την διακλάδωση προς Καυσοκαλύβια είναι ένα μικρό πέτρινο γεφυράκι. Εκεί ήταν απλωμένη μια χιλιομπαλωμένη κουβέρτα και κομμάτια από λάχανο που κάποιος είχε πρόσφατα καθαρίσει. Όλος ο τόπος πλημμύριζε από μια ουράνια ευωδία, νόμιζες ότι δεν ζούσες σε αυτόν τον κόσμο, αλλά βρισκόσουνα σε μια άλλη παραμυθένια διάσταση. Έψαξα για λίγη ώρα μήπως βρώ τον ασκητή που είχε καθαρίσει τα λάχανα και είχε απλώσει την κουβέρτα, αλλά μάταια. Έπρεπε να φύγω γιατί θα με έπιανε η νύχτα και θα έκλειναν οι πόρτες της Μεγίστης Λαύρας. Την επόμενη φορά που πήγα στο Όρος πήρα μαζί μου σκηνή και τρόφιμα για να διανυκτερεύσω σε αυτό το σημείο ένα βράδι και να ψάξω καλύτερα για τον ασκητή. Όμως όταν ξαναπήγα παρόλο που κοιμήθηκα το βράδι εκεί δεν υπήρχε ούτε η ευωδία ούτε τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα θυμάσαι τα αδέρφια σου;

Έχουμε να γράψουμε ιστορία ακόμη...