Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2020

Ό,τι ευλογείται δεν… πετιέται!


Είναι θλιβερή η εικόνα
να βλέπει κανείς
εξερχόμενος από τον ναό
αντίδωρα αφημένα
στο παραθύρι,
στην γλάστρα……
Αχ ξεχασμένο αντίδωρο……
ξεχασμένη ευλάβεια……
Ίσως αυτή την φορά
να είναι λίγο σκληρό, λίγο ξινό
δεν έχουμε διαγωνισμό(master chef)
κάποιες ψυχές
με μεράκι, αγάπη και ‘’δύο δράμια’’ προσευχή
το προσέφεραν
δεν θα δηλητηριαστείς
μην φοβάσαι……
Και σκέψου κάποτε
βλέπανε στο δρόμο ένα κομμάτι ψωμάκι
και σκύβανε, το φιλούσαν με τιμή
και το έτρωγαν κάνοντας τον σταυρό τους……
Κι αν σου ξεραθεί
λένε κάποιοι γεροντάδες
το μουσκεύεις στον αγιασμό
(όχι στον καφέ)
και το τρώγεις.
Πόσο χαίρομαι όταν βλέπω
ψυχούλες να έρχονται
με σταυρωμένες τις χούφτες τους
περιμένοντας να τους εναποθέσεις
την ευλογία τούτη
(και όχι για να το βουτήξουν
σαν αρπακτικά……),
φιλούν το χέρι του παππούλη
που πριν από λίγο
τους προσέφερε τον Χριστό
και με χαμόγελο
(ναι-ναι υπάρχουν
χριστιανοί που χαμογελούν…..)
στα χείλη(και την καρδιά)
αποχωρούν κρατώντας
μέσα τους σαν πολύτιμο θησαυρό
την ευλογία της εμπειρίας
της Θείας Λειτουργιάς
(Βλέπεις υπάρχουν τόποι
που οι καμπάνες δεν χτυπούν……
δεν έχουν αυτήν την παρηγοριά…..)

Υ.Γ Τις πετσέτες που βάζουμε το πρόσφορο
τις πλένουμε με καθαρό σαπούνι
όχι με απορρυπαντικό διότι το άρωμα
‘’περνάει’’ στο πρόσφορο.


ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 

πηγή

3 σχόλια:

  1. Εξαιρετικό! Πόσο ακατηχητοι οι σημερινοί Χριστιανοί. .....Βρίσκουν καιρό για το NETFLIX αλλά όχι για μια Χριστιανική ομιλία, για ένα Χριστιανικο βιβλίο.
    Ένας πολυτεκνος χθες στην εκκλησία συνόδευε τα 5 παιδάκια του να κοινωνησουν. Κάποιου του έπεσε κάτω στο διάδρομο ένα μεγαλούτσικο ψίχουλα αντιδωρου, έσκυψε το πήρε και το έφαγε! Μερικοί τον κοίταξαν παράξενα. .....Εγώ τον κατάλαβα. Όταν εμπιστεύεσαι το Θεο για να κάνεις παιδιά δεν θα τον εμπιστευτείς για ένα ψιχουλο; σιγά μη πάθεις τίποτα. Τόσες αηδίες τρώμε στη ζωή μας ανεξέλεγκτα. Τα ευλογημένα δεν έχουν φόβο. Αν επιτρεπει ο Θεός να πάθεις κάτι δεν σε φυλάει η οποια αποστειρωμενη ζωή.
    Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα στις πολυκατοικιες βρίσκεις απάτητα μέρη για να ρίξεις ένα μουχλιασμενο αντιδωρο, μια ξερή δάφνη η έναν ευλογημένο ξερό βασιλικό. Το πιο καλό είναι να έχουμε ένα τσιγκινο μικρό λεκανακι-μπολάκι και να καίμε εκεί φυτηλια απ το καντηλι, χαρτιά που έχει τυλιχτει αγιασμενο λάδι κλπ ευλογημένα πράγματα. Τα βρωσιμα καλο είναι να τρώγονται πριν ξεραθουν και μουχλιασουν αλλιώς σε απάτητα μέρος η κάψιμο.
    Θυμάμαι μια μαμά που το μωρό της εγλυψε το γιακά του μπουφάν του αμέσως μετά τη Θεία Κοινωνία. Το έπλυνε σε λεκάνη και πήγε σε νταμιτζανα το νερό στην εκκλησία στο χωνευτηρι και άλλη το φυλαξε μέχρι το καλοκαίρι στη θάλασσα. Ασχολείται κανείς σήμερα μ αυτα;Ούτε να τα πεις, σε κοιτάζουν περιεργα.
    Η Εκκλησία μας όμως βροντοφωναζει: "επικατάρατος οστις επιτελεί έργα Κυρίου αμελως".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Περπατώντας κάποια ἡμέρα, λίγο ἔλειψε νά πατήσω τόν σταυρόν ἀπό ἀγγελτήριο μνημοσύνου τό ὁποῖο ἦταν πεσμένο στό ἔδαφος. Πολλά γραφεῖα τελετῶν δέν ἔχουν κανένα σεβασμό καί «ὑποθέτουν» ὅτι θά βρεθῆ κάποιος ἄλλος ἀπό τό χριστεπώνυμο πλήρωμα νά μαζέψη τίς ἀγγελίες κηδειῶν, μνημοσύνων ἀπό τούς στύλους ΔΕΗ ἤ τοίχους! Πόσες φορές δέν εἶδα τόν Ἐσταυρωμένο, τήν Παναγία στά λασπόνερα, βέβαια ἔκανα ὅτι ἔπρεπε ἀλλά ὑπάρχουν τόσα!
    θά ἐνδιαφερθῆ κανένας;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ,ΣΤΙΣ ΓΛΑΣΤΡΕΣ,ΣΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ.ΕΚΕΙ ΤΑ ΒΑΖΩ ΚΑΙ ΧΩΝΕΥΟΥΝ ΑΠΑΤΗΤΑ/
    Καλλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα θυμάσαι τα αδέρφια σου;

Έχουμε να γράψουμε ιστορία ακόμη...